Σε σπίτια χλωμά και τυρανισμένα γεννηθήκαμε. Τα παράθυρα μας κοίταζαν τους χαλασμένους δρόμους  και τα σκουπίδια. Ξέρουμε καλά τι είναι τα κουνούπια, οι μύγες, οι σφήκες, τα ποντίκια.

Μάθαμε να αγαπάμε τους γάτους. Οι χοντρές κουβέντες, στο περιβάλλον μας, οι άσχημες συμπεριφορές, οι άγριες ιστορίες, και ένας πόλεμος ήταν το νανούρισμά μας. Αυτά μας έκαναν θλιμμένους. Ύστερα ήρθαν οι φίλοι, πολλοί φίλοι παρόλο που δεν σπουδάσαμε υποκριτική ούτε δημόσιες σχέσεις. Μας αρκούσε αυτό που λέμε καλή καρδιά. Ούτε πτυχία πήραμε ποτέ. Μάθαμε μόνο να σκοτώνουμε την πλήξη. Την δική μας και των άλλων. Ακόμη και σήμερα δεν μπορούμε να

ζήσουμε χωρίς αστεία. Αυτά μας συμπληρώνουν. Ίσως γιατί ζήσαμε με μισά πράγματα. Μισά σπίτια, μισές οικογένειες, μισά ποδήλατα, μισά αυτοκίνητα, μισά πιάτα, μισές αγάπες.

Ύστερα ήρθαν τα τραγούδια και οι φωνές. Κάθε εικόνα στη ζωή μας ήταν πολλά τραγούδια. Δεν μας αρέσει να είμαστε μόνοι. Ίσως για αυτό μας αρέσουν οι λέξεις. Ακόμα και αυτές στις ταφόπλακες.

Ύστερα ήρθε η ποίηση. Τα καλαμπούρια, οι ιστορίες των δρόμων, αυτά που πιστέψαμε, αυτά που μας αδίκησαν, αυτά που παίξαμε και αυτά που χάσαμε˙ κόκκινα και μαύρα έγιναν ποίηση. Ποίηση. Αυτή τη λέξη θα πρέπει να την σεβαστώ. Λίγοι την σεβάστηκαν και αυτούς ακολουθώ. 

Ο πόθος, το πάθος, τα χρώματα, το όραμα. Ναι το όραμα μιας άλλης εποχής όπου δεν θα υπάρχει τίποτα μισό˙ είναι η ποίησή μας. Αυτό το όραμα το λέω Άνοιξη. Μπορούσα να το λέω και κοπριά δεν έχει σημασία. Λέξη είναι και αυτή. Το μόνο που αυτή την χαρίζω σε όσους παριστάνουν τους ποιητές καθισμένοι σε πολυθρόνες με τις γυναικούλες τους και τα παιδιά τους, που είναι πρώτα κληρονόμοι και μετά παιδιά. Εμείς θα συνεχίσουμε έτσι όπως γεννηθήκαμε, όπως μεγαλώσαμε όπως μάθαμε την μελαγχολία, την μοναξιά, την αυτοθυσία, τον έρωτα, την τιμιότητα στις σχέσεις των ανθρώπων.

Όπως τότε, έτσι και τώρα θα είμαστε μια σφιγμένη γροθιά  που θα κοιτάει τον ουρανό!

ΑΝΟΙΞΗ, ΑΝΟΙΞΕ ΜΟΥ!