ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΑΘΜΟ

ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΑΔΕΙΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

Το τραίνο έφυγε από το σταθμό αφήνοντας άδειες γραμμές. 
Πηγαινοέρχεσαι στα βαγόνια σαν γάτος κρατώντας δύο βαλίτσες.

Η μία με κάτι παπούτσια και η άλλη με κάτι βιβλία. 

Προχώρησε δύο βήματα προς το τραίνο. Την είδες. Μόνο δύο βήματα μπροστά έκανε. 

Τίποτα περισσότερο. Μετά γύρισε την πλάτη στο βιαστικό τραίνο και έφυγε. 

Αυτό ήταν όλο. Ένας χλομός αποχαιρετισμός.

Τίποτα άλλο. Θα χαθείς στην διαδρομή. Δεν θα αφήσεις μήνυμα κανένα. 

Προτιμάς να χαθείς στην διαδρομή παρά να ψάχνεσαι στον προορισμό. 

Μονάχα δυο βήματα έκανε προς το τραίνο. Όλη η συγκίνηση ήταν δυο μονάχα βήματα. 

Δυο βήματα. Μετά προχώρησε και μπήκε στο πρώτο στενό. 

Δεν το περίμενες. Ούτε το φαντάστηκες.

Μόνος συνεχίζεις. Δεν έμεινε τίποτα, σκέφτεσαι. 

Καλύτερα να μην αρχίζεις τίποτα παρά να μένεις μόνος έτσι σε ένα βαγόνι.

Άγνωστοι άνθρωποι, ο καθένας την διαδρομή του.

Όταν κατέβεις θα τρέξεις. Θα προσπαθήσεις να ξεχάσεις ότι συνέβηκε. 

Δεν έπρεπε να γίνει αυτό. Γιατί οι άνθρωποι γνωρίζονται και καταλήγουν έτσι; 

Γιατί μόνο δυο βήματα;

Θα το λες συνέχεια μέχρι να μάθεις να το λες καλύτερα.

Δεν θα  ξεχάσεις ποτέ αυτή την σκηνή. Την τελευταία στιγμή, εκεί που θα έφευγες δεν άντεξε.

Τα χάλασε όλα. Σε καίνε τα μάτια πρέπει να απαλλαγείς από αυτές τις  σκέψεις. 

Απογοήτευση. Αυτό είναι. Ναι, πονάς παντού, σε καίνε όλα, υποχωρείς. Μόνο οι σκέψεις μένουν.

Σε αναποδογυρίζουν, σε ρίχνουν κάτω. Προσπαθείς να ξεφύγεις. Μάταια όμως.Τίποτα. 

Σε μαστιγώνουν μέχρι να πέσεις. Κάθεσαι ακίνητος. Σηκώνεσαι και περπατάς.

Περπατώντας ίσως να σκέφτεσαι λιγότερο. Όταν κάθεσαι οι σκέψεις συγκεντρώνονται αμέσως.

Είναι τρομακτικά δύσκολο να απαλλαχτείς από κάτι που έγινε την ίδια μέρα.

Η σκηνή με τα δύο βήματα ξανάρχεται.

Γιατί; Αυτή η λέξη σου δίνει συνέχεια γροθιές. Δεν αντιδράς, τις δέχεσαι.

Σε λίγο θα αρχίσουν και οι κλωτσιές. Η μάχη με τις σκέψεις είναι άνιση.

Παραδίνεσαι την τρίτη ώρα του ταξιδιού.