ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΒΟΥΝΟ, ΧΑΝΕΙΣ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΣΟΥ…

 

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΒΟΥΝΟ, ΧΑΝΕΙΣ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΣΟΥ…

  

                      Εκεί που νομίζεις πως είσαι βουνό,

                   χάνεις τα δέντρα σου,

                   χάνεις τα χρόνια σου,  

                   χάνεις τον δρόμο σου.

                   Τον ύπνο σου χάνεις.

                   Με κλάμα ξυπνάς στο σκοτάδι

                   και γίνεσαι πάλι μωρό…

             

               Μέσα στα σκόρπια σου βιβλία,

               μέσα στην τρύπα μιας ιστορίας,

               μέσα σε λόγια που πεθαίνουν,

               μετράς τα χρόνια σου που φεύγουν.

              

               Είναι φορές που μιλάς στο σκοτάδι,

               για τα ίδια πράγματα κουνάς το κεφάλι.

               Είναι φορές λες που όλα σε χαλάνε,

               με κάτι λέξεις που μαζί σου γελάνε.

             

               Εκεί που νομίζεις πως είσαι βουνό,

               χάνεις τα δέντρα σου, και μένεις γυμνός.

              Χωρίς μουσική γυρνάς κάθε βράδυ

              και ψάχνεις να βρεις κάτι που νάνε σωστό.

              

               Και το φεγγάρι που δείχνει το χέρι,

               μα και το δάσος που το  λέω καρδιά,

               εσύ πρώτος πάντα τα χάνεις

               ότι ωραίο και ότι αγαπάς.