Στο δρόμο κυματίζουν οι σκέψεις…
Πέρασα ξανά από δω…
σε ένα όνειρο μεγάλο πριν από χρόνια…
Έμαθα να διαβάζω τον ουρανό
Στα μαύρα σύννεφα απάνω να γράφω
Να μιλώ με τη βροχή να ζυγίζω το χιόνι
Να μιλώ με πολλούς να διαλέγω τους λίγους
Την ώρα που άλλοι κοιτούσαν μόνο
τη δουλειά τους εσύ μαστόρευες λέξεις
να τις κάνεις να γυαλίζουν
φως να γίνουν δυνατό αυτές που αξίζουν…
Τους είδα όλους να περνούν
με το κεφάλι ψηλά αλλά άδειο
Δεν κοίταζαν ποτέ με παράπονο λες
αυτό που με τρόμο κοιτούσα μεγάλο…
Ήρθαν και άλλοι ήρθαν και άλλοι
Ύστερα από χρόνια με άδειο πάντα κεφάλι
Να μιλήσουν για ελπίδες για χαμένες ευκαιρίες
Να θυμίσουν μεγαλεία και καμένες ιστορίες
Οι μέρες που η καρδιά ήταν σκυφτή
και το μυαλό τους σκέτη σκόνη ήρθαν ξανά!
Ήρθαν ξανά σαν μεγάλη βρισιά
την πανούκλα τού χθες να κάνουν σημαία…
Στο δρόμο δεν κυματίζουν οι σκέψεις…
Πέρασα ξανά από κει…
σε ένα εφιάλτη πριν από ώρα…