Να είμαστε χαρούμενοι που ακόμα, η πρώτη λέξη της κάθε μέρας είναι η ΚΑΛΗΜΕΡΑ και όχι ένα Χαιλ. Ένα Χαιλ που θα συνοδεύεται ίσως και από ένα σήκωμα του χεριού. Η Λέξη ΚΑΛΗΜΕΡΑ, ήταν και θα είναι μια αντίσταση κατά του ολοκληρωτισμού. Η τελευταία λέξη πολιτισμού,
η τελευταία λέξη πριν το σκοτάδι… Μόνο τότε θα καταλάβουμε πως δεν την εκτιμήσαμε όσο θα έπρεπε. Μόνο τότε θα καταλάβουμε, πως δεν ήταν απλά μια λέξη. Στην ναζιστική Γερμάνια, αυτή η λέξη πετάχτηκε στα σκουπίδια για δώδεκα χρόνια. Ποιος θα τολμούσε να πει Καλημέρα, αγνοώντας την αντικατάσταση της από ένα φρικτό Χαιλ, εκδήλωση μιας απολυτής υποταγής. Η Καλημέρα, η δική μας και των άλλων είναι μια φωνή, πως ακόμα υπάρχω, υπάρχουμε, ο καθένας με την δικιά του ξεχωριστή προσωπικότητα , με την δική του ταυτότητα. Με τις πρώτες μεγάλες στρατιωτικές νίκες του ναζισμού, η Καλημέρα εξαφανίστηκε εντελώς από την χώρα του Γκαίτε. Τα στόματα στο δρόμο, στη στάση, στη δουλειά, μετατράπηκαν σε ένα μοχθηρό εργαλείο αναπαραγωγής του πιο Ουγκ χαιρετισμού στην ανθρώπινη ιστορία. Χαιλ! Σαν να λέγανε, εμείς όλοι, ζούμε και αναπνέουμε μόνο για Αυτόν! Είμαστε ένα Τίποτα χωρίς Αυτόν! Υπάρχουμε μόνο για τον Φυρερ, και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μην υποταχτεί σε Αυτόν! Το Χαιλ, στο δρόμο, στη στάση, στη δουλειά, είναι η ελάχιστη απόδειξη της αφοσίωσης μας. Κανείς δεν μπορούσε να μην υπακούσει σε αυτή την υπόδειξη. Οι πιο τολμηροί, στην καλύτερη περίπτωση άφηναν τα χείλη τους κλειστά, με κίνδυνο να συλληφθούν. Άλλοι, λίγοι πάντα, δεν έβγαιναν από το σπίτι αποφεύγοντας όσο ήταν δυνατό τις διάφορες συναναστροφές. Έλεγαν μια Καλημέρα στον εαυτό τους, κοιτώντας από τα παράθυρα τα υψωμένα χέρια των περαστικών. Οι Καλημέρες πέθαναν παντού, μονάχα σε κλειστά δωμάτια η λέξη αυτή ζούσε ακόμα. Η Καλημέρα έμοιαζε με κρυμμένο Εβραίο στο κέντρο του Βερολίνου, με θλιμμένη γάτα στο κατώφλι του σπιτιού, με λουλούδι που έκρυψε για δώδεκα χρόνια το χρώμα του!
 
Π Φ ''Τελευταία λυχνία''★(Απόσπασμα)