Παύλος Σιδηρόπουλος
1990-2010
20 χρόνια από το θάνατό του
Καληνύχτα πρίγκιπα...

ΑΘΗΝΑ 14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1995

Την ημέρα που άλλοι γιορτάζανε την επέτειο των ερωτευμένων, μπαινοβγαίνοντας
στα καταστήματα για ν’αγοράσουν λουλούδια και κάρτες, εγώ μαζί με το Θανάση
αποφασίσαμε να κάνουμε μια επίσκεψη διαφορετική, «αυθόρμητη» μα και προγραμ-
ματισμένη μαζί, μια επίσκεψη ιδιαίτερα σημαντική και για τους δυο μας.
Διεύθυνση: Δήμος Ν. Φιλαδέλφειας, Νεκροταφείο Κόκκινος Μύλος
Όταν φθάσαμε στην πύλη του νεκροταφείου, ο ήλιος είχε πάρει τον κατήφορο. Στο
βάθος, καμιά δεκαριά άτομα κατευθύνθηκαν προς την έξοδο. Μόλις είχε τελειώσει μια
κηδεία. Κάπου εκεί μας συνάντησε ο Μιχάλης, ένας ακόμη φίλος με τον οποίο είχαμε
προσυνεννοηθεί για να πραγματοποιήσουμε κι οι τρεις μαζί την επίσκεψη. Ο Μιχάλης
προχώρησε μπροστά κι εμείς τον ακολουθήσαμε. Σε λιγότερο από ένα λεπτό βρεθή-
καμε μπροστά σε μια ταφόπλακα. «Πάμπο εδώ είναι» είπε ο Μιχάλης.
Παύλος Σιδηρόπουλος (1948 – 1990)
Κάθετος σταυρός δεν υπήρχε, παρά μονάχα το σχήμα του στην ταφόπλακα. Μια
ταφόπετρα «διακοσμημένη» και «πνιγμένη» στα ραβασάκια από άτομα που σίγουρα
τον αγαπούσαν. Φωτογραφία δεν υπήρχε. Στη θέση της έβλεπες δεκάδες αποτσίγαρα
σκορπισμένα πέρα-δώθε, αναπτήρες, ξεραμένα λουλούδια, κουτιά μπύρας, μπαταρίες
κι ένα κλειδί. «Το κλειδί αυτό είναι της καρδιάς μου. Μπορεί να λένε πως πέθανες, μα
για μένα ζεις, παραμένεις χαραγμένος στην καρδιά μου. Σ’αγαπώ πολύ». Κι από
κάτω σκέτο ένα όνομα: Αναστασία.
Στην ταφόπετρα γύρω δεν ήμασταν μόνοι. Άλλα τρία παιδιά βρίσκονταν εκεί, σιωπηλοί,
σκεφτικοί, χωρίς να κοιτάζονται. Τους χαιρετήσαμε. Μας απάντησαν φιλικά. Ο Διονύσης
– ένα παιδί με μακριά μαλλιά μας έκανε τόπο για να καθίσουμε δίπλα του. Σύντομα πιά-
σαμε την κουβέντα: «Ερχόμαστε συχνά εδώ, τουλάχιστο μια φορά κάθε δυο βδομάδες.
Μαζί μας συνήθως έρχονται κι άλλα παιδιά απ’ τα Πατήσια που αγαπάνε τον Παύλο.
Καθόμαστε εδώ με τις ώρες, σιωπηλοί, φέρνοντας στο μυαλό πράγματα που έχουνε
σχέση με τον Παύλο, με τη ζωή του, ίσως κάποτε και με τη δική μας».
Τα παιδιά μας πληροφορούν ότι ο τάφος δεν είναι αγορασμένος. «Τον νοικιάζουμε,
θα μας πει η Κατερίνα, έτσι για να μη δώσουμε την ευκαιρία στους νεκροθάφτες να
ρίξουν αλλού τα κόκαλα. Κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να μείνει ο χώρος
αυτός ως ο χώρος του Παύλου...».
Σάστισα.
Κι όλοι αυτοί, ρώτησα, που βάζουνε κάθε βράδυ τα τραγούδια του στα ραδιόφωνα; Τα
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που «πασκίζουν» και «γνοιάζονται» για την πολιτιστική μας
ενημέρωση; Οι εταιρείες δίσκων που εμπορεύονται τα τραγούδια του; Αυτοί γιατί δεν δί-
νουν κάτι για ν’ αγοραστεί ο τάφος; ... Τα ερωτήματα μου πλανήθηκαν για λίγο στο χώρο
για να σβήσουν αργότερα ήσυχα και σιωπηλά πάνω στην ταφόπετρα του «πρίγκιπα».
Λίγα βήματα πιο πέρα διακρίνω τον τάφο της μάνας του Παύλου, Τζένη Σιδηροπού-
λου. Απεβίωσε στις 14/3/90. Ετών 65. Στην ταφόπετρά της απάνω ξεχωρίζω ένα μι-
σοσβησμένο ραβασάκι: «Τιμή σε σένα που γέννησες τον Παύλο».
Παύλος Σιδηρόπουλος.
Ένα όνομα που για χρόνια τώρα μας συντροφεύει στις προσωπικές μας στιγμές... Ένα
όνομα που ήταν και παραμένει συνδεδεμένο με μιαν αντάρτικη στάση ζωής απέναντι
στην κοινωνία, στη δράση, στον έρωτα. Ακριβώς αυτήν την αντάρτικη στάση διακρίνουμε
στα μάτια των παιδιών που κάθονται δίπλα μας, των παιδιών που εξακολουθούν να συ-
ντηρούν κρατώντας ζωντανό τ’ όνομα του Παύλου, τα οράματα του…
Ο Παύλος Σιδηρόπουλος ζει μέσα στις καρδιές όλων αυτών των παιδιών
που εξακολουθούν να ονειρεύονται, να ταυτίζουν τις ιδέες και τις απόψεις
τους με τις δικές του, που κάθονται με τις ώρες μπροστά στην ταφόπετρά
του σιωπηλοί, βυθισμένοι στις σκέψεις τους.
Τ’ απόγευμα λιγόστευε. Έπρεπε να φύγουμε. Βγάλαμε δυο-τρεις αναμνηστικές φωτο-
γραφίες και στρέψαμε για τελευταία φορά το βλέμμα προς το μέρος του.
Καληνύχτα πρίγκιπα! Απόψε, να το ξέρεις, θ’ ακούσουμε ξανά το «blues
του εργατόπαιδου».